TOHUM SAÇ BİTMEZSE TOPRAK UTANSIN!
Çocukluğumdan bugünlere gelişimde edindiğim iş ve hayat tecrübelerimi bu yazımda sizlerle paylaşmak istedim. Üstad Necip Fazıl Kısakürek’in şiirinden ilhamla “Tohum saç, bitmezse toprak utansın! Hedefe varmayan mızrak utansın!” diyerek dâvâ şuurunda bir insan olmanın mücadelesini çok küçük yaşlarda edinmenin sorumluluğuydu bizimkisi. Ailemde atılan tohumun vatan, millet ve bayrak sevdasıyla bizi; çalışmaya, başarmaya, dertlenmeye sevk etmesi… Bu aşkla Rabbimizin bize lütfettiği nimetleri O’nun yolunda harcamanın bir başka hikâyesiydi.
Benim kişisel yolculuğumun zorluklarla ve bu zorlukları dürüstlük, çalışkanlık, fedakârlık, insana saygı gibi meziyetlerle aşmak gibi bir misyonu olduğunu düşündüm. Ben babadan kalma bir servetin üzerine bir zenginlik inşa etmedim. Dedem, babam ve annemden şahsiyetli Müslüman kimliğini en büyük zenginlik olarak aldım. İmanlı, şahsiyetli bir genç olmayı hep önemsedim. Aldığım bu güzel aile terbiyesi de hayatta bana her zaman kılavuzluk etti.
Şimdi olgunluk evresinde olduğum bu hayatta istiyorum ki genç arkadaşlarımız da sıfırdan başlayarak çok çalışsınlar ve bu çalışkanlıkları, dürüstlükleri ile vatanına, milletine faydalı olsunlar. Kişisel hikâyem onlara ilham kaynağı olur ve küçücük bir faydam dokunursa kendimi şanslı hissederim. Bu anlamda tecrübelerimi ve kişisel gelişimimi sizlere anlatmak istiyorum.
.jpg)
(Bilal Saygılı – 1991 İzmir)
TİCARİ HAYATA ÇOCUK YAŞTA ATILDIM
Çocuk yaşlarda benim ‘hayırlı bir evlat’ olmam için dertlenen anne ve babam âdeta içeriden ve dışarıdan beni donatıyordu. Annem içimi besliyor; benim hangi ilklerle hareket edeceğime dair duygudaşlık yapıyordu. Babam yol yordam gösteriyor, işe ve insana dair hayatı öğrenmemi sağlıyordu.
Babamın memurluk görevi dolayısıyla çocukluğumun bir kısmı Kayseri’de geçti. O süreçte başta esnaf olmak üzere tanıdıklarının çocuklarını bir yere çırak vererek ya da bir şey sattırarak yetiştirdiklerini ve hayatı öğrettiklerini gören babam, benim de bu şekilde yetişeceğimi düşünerek iş hayatıyla erken yaşta tanışmama vesile oldu. 1980’de Merzifon’da ortaokul talebesiyken yaz tatilinde Manifaturacı (Rahmetli) Ahmet Dülger’in yanında çırak olarak işe başlamıştım ve bir süre orada çalışmaya devam ettim. Daha sonra ilçenin merkezinde olan Paşa Camii yanındaki pazarda bayanlara yemeni ve mutfak gereçleri satarak ticarete yatkınlığımı giderek pekiştirdim. Para kazanmanın zorluğunu ve mutluluğunu bu yaşlarda öğrendim. Çocuklukta bu zorlukları idrak edemesek de ileriki yaşlarda bunun hiç de kolay olmadığını anlıyorsunuz.
.jpg)
(Sakarya -1989)
ÇOK ÇALIŞARAK, SEVEREK, AZMEDEREK BAŞARMAYI ÖĞRENDİM
Anneler evlatlarına kıyamaz, hele küçük yaştaki çocuğunu hiçbir anne yüreği burkulmadan bir işe gönderemez diye düşünüyorum. Annem Emine Hanım’ın da o koca yüreği sanırım benim o yaşlarda çalışmamı istemiyordu. Annemin tüm karşı çıkmalarına rağmen babam Eflatun Bey ise beni hep çalıştırmayı sürdürdü. Meğer sonradan öğrendim, bu işleri yaparken beni sezdirmeden izleyip gözlermiş. Amacı tabii ki para değil, benim hayata hazırlanmamı sağlamak olduğu için çok da müdahale etmedi, kendi kendime öğrenmemi sağladı. Çocuklukta başlayan çalışma hayatım karşılaştığım zorlukları kendi kendime aşabilmeyi, fırsatları değerlendirebilmeyi, kendimi yönetebilmeme izin verdi. Ben de hayatım boyunca bunları yaşadığım çok önemli tecrübeler olarak gördüm ve üzerine koyarak yolculuğuma devam ettim.
Merzifon’da olduğu gibi İzmir’e geldiğimizde de durmadım. Bir aile dostumuz o dönem çok sevilen bir kitap serisini pazarlayarak satmamı bana tavsiye etti, babam da ‘sen bilirsin oğlum’ dedi. Hiç unutmuyorum kapı kapı gezerek, insanları ikna ederek 1000 set kitap satmıştım. Kitap satış-pazarlama işi bana bir şeyin nasıl satılabileceğini tecrübe ettirirken aynı zamanda benim hayatı daha iyi tanımama vesile oldu.
Kemeraltı’nda esnaflarla tanışmama, o dönem tanışmaktan şeref duyduğum Mustafa Korkmaz, Harun Battal ağabeylerime; İzmir’in ileri gelen tüccar, siyasetçi, akil insanlarını ve aileleriyle tanışmaktan dolayı çevrem çok artmıştı. Kitap bir set halindeydi, İpek Yayınları’nın çocuklara Peygamberler Tarihi fasikülüydü. Harun Battal ağabeyim 5 set almış ve çocuklarına hediye etmişti. Beni teşvik edip ‘bu dönemde Peygamber aşığı olmak büyük erdemliliktir’ demişti. (1985)
.jpg)
Ayakkabı boyacılığı hikâyem de beni çok etkiler. Bir gün babam elime ayakkabı boya sandığını verdi ve çarşıda ayakkabı boyayarak harçlığımı kazanmamı söyledi. Annem tabii böyle bir şeye gerek olmadığını düşünüyordu ama bir yandan da öğrenmemi, gelişmemi destekliyordu. Annemi de ikna ederek işe gittim fakat ayakkabı boyamasını da tam bilmiyordum. Çarşıya gittiğimde boyacılık yapan yaşlı bir adamın yanına oturup boya yapmaya başlamıştım. O sırada gelen bir müşterimin ayakkabısını boyadım ancak yaptığım işi beğenmeyerek “Sana bu işi kim öğretti!..” diyerek sayıp kızdı, boya sandığımı da tekmeledi. Çok ağrıma gitmişti bu durum, oturup ağlamaya başladım. Yapamayacağım bu işi diye düşünüyordum fakat bir anda ‘mücadeleden kaçma!’ diyerek bu işi başarmam için azmetmem gerektiğini hissettim. İçimden gelen sesi dinleyerek yakınında boyacılığa başladığım o yaşlı boyacı amcaya bana bu işi öğretmesini rica ettim. O da kabul etti sağ olsun, sonra ayakkabıları boyamayı güzelce öğrendim. Böylece o yaz, boya sandığımla çalışarak hem okul harçlığımı çıkarttım hem de kıyafetlerimi aldım. Helalinden kendi alın terimle kazandığım para beni çok mutlu etmişti. Asla pes etmeden, yılmadan, sebat ederek, gayret göstererek çok çalışırsan yapabileceğin işi başarırsın. Bunu daha o yaşlarda keşfetmiştim.
.jpg)
(1989)
ÖĞRENCİYKEN KAZANDIĞINI PAYLAŞMAK GİBİSİ YOK!
Üniversitede okurken babam askeriyeden emekli olduktan sonra rulman işine girmişti ve ben İTÜ Makine Mühendisliği Bölümü'nde okuyordum. Gerçek iş hayatına üniversitede okurken başladım diyebilirim. Tatil döneminde İzmir’de bizzat işi yönetirken, üniversite açıldığında ise İstanbul, Sakarya ve Marmara bölgesinde satış ve pazarlama ile ilgileniyordum. Matematik ve Fizik derslerini çok seven bir öğrenci olarak haftanın beş günü üniversiteye gidiyordum. Bir yandan da akşam saat 4’te dersler sona erince, koştura koştura sanayi sitelerine gidip satış yapmaya çalışıyordum. Cumartesi günleri de etraftaki şehirlerde rulman satıyor, okul masraflarımı ve ekmek paramı çıkartıyordum.
İzmir’den malı getirip satıyordum. Maliyet ve şirket masraflarını babama verirdim, gerisi kâr olarak giderlerim için bana kalırdı. Sonra cirolara baktığımızda şirketin satışının yüzde 40’ını benim yaptığım ortaya çıkmıştı.
Satış yaptığımda kazandıklarımı öğrenci evimizdeki kardeşlerimle paylaştığım gibi yardıma ihtiyacı olan arkadaşlarıma da destek olmaya başlamıştım. İşi kavradıkça, çalıştıkça Rabbim işimi açtı “veren el” olmayı bize nasip etti, elhamdülillah!
En çok keyif aldığım anlardan bir tanesi, Sakarya’da öğrencilik yıllarımda Çark Caddesinde ikamet ettiğimiz evimizin biraz ilerisinde, Ağa Camii’nin yanı başındaki Aşevi Lokantası’nda kazandığım parayla üç-beş arkadaşıma yemek ikram ederek sahibi (rahmetli oldu) Hacı amcamın duasını alıp yolumuza devam etmekti. Üç-dört yemeği karıştırıp, turşu ve bol ekmekle önümüze tabağı koyduğunda dünyanın en mutlu öğrencileri olurduk.

ÇOK ÇALIŞARAK BUGÜNLERE GELDİK
1991’de mezun olup İzmir’e döndüğümde işler pek yolunda gitmiyordu. Çünkü Saddam Hüseyin’in Kuveyt’i işgal etmesinin akabinde Baba Bush’un Irak’a cevap vermesi sonrasında Körfez Krizi ortaya çıkmıştı.
Ekonomik kriz içerisinde o yaşta ciddi bir mücadele ile şirketi toparlamam gereken zorlu bir evre başladı benim için. 1992 yılında babam bir başka iş koluna açılım yapma kararı aldı ve ben de artık Saygılı Ticaret olarak firmamı yeniden yapılandırma sürecine girdim. Genç yaşta şirketin sorumluluğu ağırdı ama hamdolsun çok çalışarak ve emek vererek ekibimle beraber bugünlere geldik.
Bu süreçte Türkiye’de ve dünyada yaşanan krizlerin tabi benim kişisel gelişimime, ticari bakış açıma çok büyük katkısı oldu, risk yönetimi açısından önemli deneyimler edinmiş oldum. Özellikle 91’de “Körfez Krizi”, 94’te “5 Nisan Kararları”, 98’de “Uzak Doğu Krizi” ve “28 Şubat süreci”, 2001’de “Türkiye Ekonomik Krizi” ve 2008’de yaşanan “Küresel Ekonomik Kriz” ve bunun yanında 20’nin üzerinde siyasi, içtimai, ekonomik hadise bana çok şey öğretti. Bunları müşahede ederek yetiştim ve tecrübe edindim.

1994 yılında yaşadığım şehre ve ülkeme daha faydalı olmak amacıyla elime çantamı alıp Avrupa yollarına düştüm. Almanya'da firma firma dolaşıp iş görüşmeleri gerçekleştirdikten sonra bir Alman firmasının güvenini kazanarak anlaşma yaptım. Avrupa'nın ardından Uzakdoğu'ya açılmaya karar verdim. Yabancı sermayeyi Türkiye'ye getirmek hedefiyle 10 yıl süren yoğun çabalarımızın sonunda distribütörlüğünü alarak dünya devi Japon firması NACHI'yi Türkiye ile tanıştırmayı başardım. Vatanına, bayrağına ölümüne bağlı bir vatandaş olmanın heyecanı ve derdiyle şimdi de bu Japon firmasıyla beraber yerli rulman üretimi konusunu gündemimize aldık, çalışmalarımızı sürdürüyoruz, dualarınızı bekliyoruz.
35 yıl önce 30 metrekarelik bir dükkânda başlayan ticari hikâyemiz bugün 10.000 metrekarelik kapalı alana sahip tesisimizde büyümeye devam ediyor. Türk rulman pazarında güçlü firmamız Saygılı Rulman, halen ülkemizdeki rulman tedarik sağlayıcıları arasında ilk beş firmadan biri durumunda. Türkiye’ye ve Orta Asya Cumhuriyetleri’ne rulman ve güç aktarım ürünlerinin tedarikini sağlayan ve kendi markası ile üretim yapan Türkiye’nin en büyük firmalarından biri konumunda…

Yıllardır iş hayatının merkezinde olmanın verdiği tecrübeye binaen şunu söyleyebilirim ki, ticari başarı sadece rakamlarla ölçülemeyecek kadar derin bir kavramdır. Ticari zekâ ve yönetim becerilerini geliştirme üzerine yatırımlar yapmak, geleceği doğru inşa etmek için zaruridir. İnşallah hepimiz üzerimize düşen vazifeleri hakkı ile yerine getirerek, dürüstlükten asla ödün vermeden; ülkemize, milletimize, insanlığa güzellikler hediye etmeye devam ederiz. Kalın sağlıcakla...







